Met twee mede-eigenaren ben ik in de periode van 15 juni tot en met 21 juni 2003 naar de Noordkaap gevlogen om daar "de son niet in de see te sien sinken". Hierbij het visuele verslag van dit avontuur.
Dit is de route die we gevlogen hebben, opgetekend door mijn GPS en geprojecteerd op een oude kaart van Scandinavië. De kaart heb ik gefotografeerd door de winkelruit van een antiekzaak in Stockholm. De kaart is niet helemaal correct, maar dat kan niet schelen. De opéénvolgende dagen hebben een andere kleur, de route begint en eindigt in Eindhoven en gaat rechtsom.
De totaal afgelegde afstand is 6300 km, waarvoor we 720 liter benzine hebben verstookt.
Een slecht contact maakt dat wij ons vertrek met een dag moeten uitstellen. Hier ligt het dashboard open, ieder draadje is essentieel, ieder moertje is geborgd, ieder onderdeel is gecertificeerd. Zelf mag je niets doen, alles wordt gedaan door een gekwalificeerde monteur.
Het weer is perfect, we vliegen op een hoogte van 3 km de Duitse Bocht (waddeneilanden), Denemarken en een stukje Zweden over. Bij lange stukken over water wurmen we ons in zwemvesten. De verkeersleiding is perfect geregeld, zo ongeveer om de twintig minuten worden we doorverwezen naar de volgende controller. Hier een foto van de Deense kust van Jutland waarbij je de andere kust op de achtergrond ziet liggen.
Jarlsberg is een klein plaatsje op een uur autorijden onder Oslo. Echter,
boven de Oslo fjord weet de controller dat Noorwegen geen Schengen land is en
dat we eerst moeten landen op Thorp voor douane. Daar aangekomen worden we
opgehaald door een Noorse reus met een busje: "Als u hier naar binnen gaat,
loopt u daar langs, en sta ik verderop weer te wachten". Aldus lopen wij
door de moderne luchthaven-terminal, stappen weer in het busje en stijgen op voor
de 6 minuten vlucht naar Jarlsberg. Geen douane of immigratie gezien.
Op Jarlsberg wordt een show van oude auto's gehouden en we parkeren onze vliegtuig min of meer tussen de Buick's en Cadillac's.
Vanuit Jarlsberg bezoeken we de haven van Tonsberg. Daar houdt de marine een open dag, waar ook onderstaande stealthy catamarans te zien zijn.
De tocht gaat over bergen in het binnenland en staat in het teken van sneeuw en fjorden.
In Bergen regent het 300 dagen in het jaar. Maar nu even niet. Overigens, deze foto is genomen vanaf een berghelling.
De tocht voert over de Jostedalsbreen, de grootste gletsjer van Europa, 487 km2 en hier en daar 400 meter dik.
Zicht door de voorruit
Dit is beslist de verkeerde plek om problemen met de motor te krijgen.
Direct na de start in Mo I Rana vliegen we een dal in om vervolgens tussen de
besneeuwde hellingen het dal uit te klimmen.
Is dat stress op mijn gezicht?
Het wolkendek onder ons sluit zich en straks moeten we geleid door de
instrumenten door het wolkendek tussen de bergen in naar beneden, teneinde te
kunnen landen op het korte baantje van Narvik. Toch echt wel spannend.
Op de voorgrond onze beauty. Onder de lange motorkap een 6 cylinder
boxermotor van 230 pk. Op de achtergrond die bergen, waarvan er één 1900 meter
hoog is. Narvik is
verder een troosteloos stadje.
Honningsvak is het dorpje op 30 km afstand van de Noordkaap. Het plaatsje leeft in de zomer van de toeristen maar heeft als zoveel andere gehuchten een kleine vissersvloot.
Eerst twee foto's vlak na vertrek uit Narvik.
Onderweg passeren we de eilandengroep Lofoten, een paradijs voor vissers. Ook moeten hier walvissen
zitten, waarvan je het vlees op de markt kunt kopen.
Wij vallen stil, en de radio ook. Air traffic controller: "No traffic reported
within 100 miles."
En dan is daar de Noordkaap. We zoeven er een paar keer langs en over.
(Even voor de schaal: dat vierkant is een parkeerplaats vol met
campers.)
Zie de wereldbol, waar ik straks sta te poseren.
Lastig
aanvliegen over de baai en tussen de rotswanden.
Het dorpje Honningsvak, met ons hotel (witte gebouw).
De volgende foto's zijn gemaakt om middernacht. Mijn biologische klok is van streek, ik kan niet slapen. Ik voel me alsof ik in het hooggebergte van Oostenrijk ben (vanwege de bergen, de koude en de sneeuw) met een jetlag (vanwege de ritmestoornis). Maar ook de lokalen gedragen zich vreemd. Om 1.30 uur in de nacht vertrekt een boer op een tractor.
Ik had ooit gehoord dat aanhangers van New Age zich hier verzamelden om de
zon te aanbieden of weet ik wat. Er zijn alleen busladingen toeristen en campers. Een enkele die-hard komt met de motor of zelfs met de
fiets.
Ook mooi, de zee bijna recht onder ons.
Dit is het noordelijkste bloempje van Europa
Rovaniemi ligt in Finland en is de woonplaats van de Kerstman. Van Rovaniemi valt niks te zeggen, het zal in de winter wel sfeervoller zijn, nu in ieder geval niet. We vermaken ons met de Finse taal en de lange woorden. Een trosje bananen is goed voor twee regels op ons kassabonnetje.
Op de weg erheen vliegen we op instrumenten, af en toe door wolken. Op die hoogte is het -3° C en we moeten voortdurend alert zijn op ijsaanzetting op de vleugels. Dat kan in korte tijd een centimeter dikke ijslaag opleveren, en dat is desastreus. Op een gegeven moment in de wolken begint het toestel te trillen en de motor gromt. Er heeft zich ijs afgezet op de propeller en die raakt daarvan in onbalans. Gelukkig is het ijs binnen 20 seconden afgeschud en zijn we weer vrij van de wolken.
We vliegen over de de westkust van Finland, langs de Botnische Golf. Ik had eindeloze wouden verwacht, afgewisseld met toendra of moerassen. Echter, het landschap onder ons heeft verdacht veel weg van de omgeving van Nijkerk, beetje bos, beetje landbouw, water op de achtergrond.
We steken de Botnische golf over, alert op ijsaanzetting
Na de oversteek vanaf Finland komen we binnen over het centrum van Stockholm.
Op de voorgrond het oude centrum.
Het blijkt dat midzomer een feestdag is die Finnen en Zweden doorbrengen bij familie, op het platteland, in de bossen, maar in ieder geval niet in Stockholm. De stad is verlaten. Ik had me woeste feesten voorgesteld, aftellen tot middernacht, goede muziek overal in de stad. Niet dus, we zijn serieus op zoek gegaan naar vertier maar hebben het niet gevonden.
Hieronder het beroemde Cafe Opera, waar normaal tout Stockholm zich verzamelt; het is nu gesloten.
Er ligt een frontale storing over Zweden waar we eerst doorheen moeten. Oppassen voor de onweersbuien die verscholen zitten in de bewolking. Onder ons de prachtige meren van Zweden. We klimmen door tot flightlevel 120, dat is 3600 meter. Hoger dan goed is, want ik voel me dizzy worden en Jeroen krijgt hoofdpijn.
We laten het front achter ons en vliegen het Kattegat over met strak blauwe
lucht.
Sylt is een schiereiland op de grens van Duitsland en Denemarken. Op Sylt is
het goed toeven in het tweede hutje aan de kust.
 |
 |
| Ben Zwaga | Jeroen van Duivenbode |
 |
| Léon Smit |
Uitzonderlijk mooi weer, geen technische problemen, prima sfeer en verstandhouding, veel geleerd, bakken met geld.
Wir haben es geschafft!
